ذكرى حياة

امین احمدزاده

28 أغسطس 2019–28 فبراير 2026

مكان الوفاة: میناب هرمزگان

عنوان المرقد: قطعه شهدای میناب، میناب هرمزگان

1 / 2

السيرة الذاتية

صبح روز شنبه ۹ اسفند ۱۴۰۴، صدای مهیب انفجار، آرامش صبحگاهی میناب را درهم شکست. این صدای وحشتناک، همچون رعد و برقی در آسمان، ناگهان ظهور کرد و همه چیز را درهم ریخت. «محدثه فلاحت»، مادر امین و مهدیه، با شنیدن این صدا، ناگهان از جا پرید و با دلی پر از نگرانی و وحشت، به سمت مدرسه «شجره طیبه» دوید. در آن لحظه، او نمی دانست چه فاجعه ای در حال وقوع است، اما با هر گام که به مدرسه نزدیک تر می شد، وحشت و نگرانی اش بیشتر و بیشتر می شد. مدرسه ای که پیش تر فرزندانش در آنجا تحصیل می کردند، حالا به یک صحنه وحشتناک و دلخراش تبدیل شده بود. این مادر داغدار مینابی وقتی به مدرسه رسید با صحنه ای دلخراش مواجه شد. مدرسه ای که با حمله تروریستی آمریکا و رژیم صهیونیستی روی سر دانش آموزان بی گناه آوار شده و یک ایران متحد را داغدار و عزادار کرده بود.

«محدثه فلاحت»، مادری داغدار و پر از درد، با دلی پرسوز، از ۲ فرزند شهیدش یاد می کند. او با صدایی غمبار از امین و مهدیه سخن می گوید. مادری داغدار که تا پیش از حمله تروریستی ۴ فرزند (۲ دختر و ۲ پسر) داشت و حالا پیکر بی جان ۲ فرزند شهیدش را به خاک سپرده است. مهدیه متولد دوم فروردین ۱۳۹۳ ( کلاس ششم) و امین متولد ششم شهریور ۱۳۹۸ (کلاس اول) بود.

این مادر داغدار مینابی به «ایران» می گوید:«صبح روز حمله تروریستی، هر ۲ فرزندم (امین و مهدیه احمدزاده) روزه بودند. امین به سن تکلیف نرسیده بود و دلش می خواست مانند خواهرش مهدیه روزه بگیرد. با این حال برایش لقمه گذاشتم تا هر وقت گرسنه شد، بخورد. روزهای گذشته هم همین کار را می کردم، اما هر بار که از مدرسه برمی گشت، لقمه را به من می داد و با افتخار می گفت:«من هم مثل مهدیه روزه ام.»

خانواده احمدزاده امسال به محله المهدی آمده و خانه ای را اجاره کرده بودند. قرار بود بعد از پایان سال تحصیلی به همراه بچه ها برای پیشبرد امور کشاورزی دوباره به روستا بازگردند. خانه آنها در فاصله ای نزدیک با مدرسه شجره طیبه قرار داشت. چند ساعت از رفتن بچه ها نگذشته بود که صدای انفجار شدیدی در محله شنیده شد. مادر داغدار مینابی می گوید:«با شنیدن صدای انفجار، سراسیمه به سمت مدرسه دویدم. مدرسه ۲ طبقه بود و در یک طبقه آن دختران و طبقه دیگر آن پسران تحصیل می کردند. همه جا پر از گرد و غبار بود. مردم فریاد می زدند. از دور صحنه ای دلخراش توجهم را جلب کرد. مدرسه روی سر بچه ها آوار شده بود و دیگر کاری از دست ما برنمی آمد.

روزهای اول آواربرداری، پیکر بی جان مهدیه شناسایی و تحویل پزشکی قانونی شد. تا ظهر روز دوشنبه هم منتظر شناسایی پیکر امین جانم ماندیم.» او ادامه می دهد:«برای شناسایی پیکر امین باید به پزشکی قانونی می رفتیم. خانواده و اطرافیان مخالف رفتن من بودند. می گفتند تو مادری و تاب و تحمل دیدن این صحنه دلخراش را نداری. اما من اصرار کردم که باید پاره تنم را خودم شناسایی کنم. من فرزندم را به دنیا آورده ام و همه نشانه های بدنش را می شناختم. به همه گفتم که من اهل مکتب زینبم و تاب و توانم زیاد است. من فرزندانم را با قرآن و اهل بیت بزرگ کرده ام. آنها را نذر امام زمان کرده ام و همیشه دعا کرده ام که عاقبت بخیر شوند. عاقبت بخیری یعنی شهید شدن... خلاصه خانواده را راضی کرده و راهی پزشکی قانونی شدیم. در مسیر روستای (راونگ) به سردخانه میناب، بنر حضرت آقا را در جاده دیدم. همان موقع رو به آسمان کرده و از خدا خواستم به حق خون ریخته شده امام شهیدمان، دست فرزندم را در دستانم بگذارد. همان روز دعایم مستجاب شده و در سردخانه با شناسایی دست امین، دست فرزند شهیدم را در دستانم گرفتم.»

«اسمعیل جهانگیری»، مسئول ستاد مردمی تشییع شهدای مدرسه شجره طیبه و یکی از اقوام خانواده داغدار احمدزاده به «ایران» می گوید:«با شناسایی پیکر امین، خاله این کودک شهید شروع به فریاد و شیون کرد. مادر امین به خواهرش نهیب زد که من دوست ندارم دشمنان اشک ما را ببینند. او فرزندانش را نذر امام زمان(عج) کرده بود و برای دو فرزند دیگرش نیز آرزوی شهادت دارد. او با تکیه بر مکتب زینب و با ایمانی قوی، در همان سردخانه با تعدادی از مادران داغدار که بی تابی می کردند، صحبت کرده و به آنها گفت که فرزندان شهیدشان علم به دوش، در رکاب حضرت مهدی بازخواهند گشت. مادری داغدار که با ایمان و عشقی بی کران دنیایش را از دست داد، اما با قلبی پر از ایمان، فرزندان شهیدش را به آقا امام زمان(عج) سپرد.»

زندگی شخصی و خاطره‌ای از امین
امین پسربچه‌ای شش‌ساله بود که در کلاس اول دبستان درس می‌خواند. او همراه خواهرش مهدیه در مدرسهٔ شجرهٔ طیبهٔ میناب تحصیل می‌کرد.
زندگینامه‌ای زیبا برای یادبود امین
به یاد امین احمدزاده؛ پسر کوچک میناب
امین احمدزاده، کودکی از میناب بود که روزهای زندگی‌اش را در کنار خانواده و خواهرش مهدیه می‌گذراند. او هنوز در ابتدای مسیر یادگیری و شناخت دنیا بود؛ در سنی که هر روز می‌تواند با تجربه‌ای تازه، دوستی‌ای جدید و رؤیایی شیرین همراه باشد.
خاطرهٔ روزه‌داری امین، تصویری از پسربچه‌ای را به یادگار گذاشته که دوست داشت مانند خواهر بزرگ‌ترش باشد. همین خاطرهٔ ساده، بخشی از داستان زندگی او را برای همیشه در یادها نگه می‌دارد.
در ۹ اسفند ۱۴۰۴، حادثهٔ حمله به مدرسهٔ شجرهٔ طیبهٔ میناب زندگی امین و خواهرش مهدیه را پایان داد. این دو کودک، همراه با دیگر دانش‌آموزان قربانی این حادثه شدند.
یاد امین و مهدیه احمدزاده گرامی باد.

خاطرة

لن أموت بعد اليوم، فأنا حيّ، فقد نثرتُ بذور الكلمة.

— الفردوسي

معلومات إضافية

علت مرگ
حملهٔ هوایی آمریکا با موشک کروز تاماهاک به مدرسهٔ ابتدایی شجرهٔ طیبه
شناخته شده
امین هفت ساله و دانش آموز کلاس اول، یه پسر باهوش و مهربون بود. در روز جنایت قبل از اینکه به مدرسه بره متوجه شد که ناخنش شکسته و از مادرش خواست تا با ناخنگیر کوتاهش کنه امّا بخاطر اینکه دیر شده بود مادر بهش گفت که هر موقع از مدرسه برگشت اون رو کوتاه می‌کنه. امین و خواهر بزرگترش مهدیه هردو در اثر اصابت آسمونی شدن و مادر به وسیله همون ناخنی که شکسته بود پیکر امین رو شناسایی کرد
یکی از علاقه هایش
دوست داشت مانند خواهرش روزه بگیرد. مادرش برای او لقمه‌ای آماده می‌کرد تا اگر گرسنه شد، آن را بخورد؛ اما امین هنگام بازگشت از مدرسه، لقمه را به مادرش پس می‌داد و با افتخار می‌گفت که او هم مانند مهدیه روزه بوده است
پایه تحصیلی
اول دبستان
علاقه
بازی سرگرمی و ورزش
اصالت
روستای راونگ
ویژگی خاص
سبک وشخصیت مخصوص خودش را دارد
شجرة العائلة
یحیی احمد زادهالأب
محدثه فلاحتالأم
مهدیه احمد زادهالأخت

نیز خواهرش هم در همان حمله هوایی به شهادت رسید

إنشاء صفحة تذكارية
صفحة تذكارية لـ امین احمدزاده | QR LIFE