امیرعلی کمالی

Always remembered

امیرعلی کمالی

August 23, 2019February 28, 2026

Place of birth: میناب، هرمزگان, Place of death: مدرسه شجره طیبه، میناب، هرمزگان

Resting place address: گلزار شهدای میناب, میناب، هرمزگان

امیرعلی کمالی

امیرعلی کمالی

August 23, 2019—February 28, 2026

Place of birth: میناب، هرمزگان•Place of death: مدرسه شجره طیبه، میناب، هرمزگان

Resting place address: گلزار شهدای میناب, میناب، هرمزگان

Some people, even in their absence, remain a quiet presence in the lives of others.

1 / 3

امیرعلی کمالی؛ تصویر منتشرشده در منابع معرفی‌شده در زندگی‌نامه.

More information
پایه تحصیلی
اول ابتدایی
محل تحصیل
دبستان شجره طیبه، میناب
حرفه
دانش‌آموز
علت شهادت
حمله هوایی به مدرسه شجره طیبه در ۹ اسفند ۱۴۰۴
اهداف و آرزوها
آتش‌نشان‌شدن برای کمک به مردم؛ طبق روایت خواهر.
Biography

امیرعلی کمالی؛ کودکی با آرزوی نجات آدم‌ها

امیرعلی کمالی، دانش‌آموز کلاس اول دبستان شجره طیبه میناب، در همان سال‌هایی که تازه درس و مدرسه را آغاز کرده بود، از آینده‌ای حرف می‌زد که در آن بتواند به دیگران کمک کند. نام او امروز در کنار کودکان جان‌باختهٔ حملهٔ نهم اسفند ۱۴۰۴ به این مدرسه ثبت شده است؛ اما روایت زندگی‌اش را می‌توان از آرزویی شناخت که خانواده برایش به یادگار گذاشته‌اند: آتش‌نشان‌شدن.

امیرعلی در سال‌های آغازین کودکی، دانش‌آموز پایهٔ اول بود. خواهرش در روایت منتشرشده در مجموعهٔ «جنایت جنگی در میناب» گفته است که او می‌خواست آتش‌نشان شود تا به مردم کمک کند. خانواده، خواستهٔ او را همراه با دلیلش نقل کرده‌اند؛ تصویری روشن از نگاه یک کودک به آینده.

خاطره‌ای که مادرش بازگو کرده، به این آرزو جزئیات بیشتری می‌دهد. سیدمحمد مشکات‌الممالک در گزارش «روایتی از شجره طیبه و شهدای میناب»، منتشرشده در روزنامهٔ کیهان در چهارم مرداد ۱۴۰۵، از گفت‌وگو با مادر امیرعلی نوشته است. مادر گفته بود که پسرش آتش‌نشانی را دوست داشت و از خواهرش خواسته بود برای او لباس آتش‌نشانی سوغات بیاورد. این درخواست، یادگاری مشخص از دنیای کودکی اوست: لباسی که دوست داشت داشته باشد و حرفه‌ای که برای آینده در ذهنش جای گرفته بود.

در نهم اسفند ۱۴۰۴، برابر با ۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، حمله به مدرسهٔ شجره طیبه زندگی امیرعلی را پایان داد. در روایت مجموعهٔ «جنایت جنگی در میناب» آمده است که خانواده پس از سی‌وسه روز پیکر او را تحویل گرفتند. این فاصله، بخشی از روزهای دشوار پس از حادثه بود؛ انتظاری که بعدها نیز در سخنان مادر دربارهٔ شناسایی و تحویل پیکر فرزندش بازتاب پیدا کرد.

مادر در همان روایت، از لحظهٔ تحویل‌گرفتن پیکر و نیایش خود با امام مهدی سخن گفته است. او اندوه آن لحظه را با زبان باورهای دینی‌اش بیان کرده بود؛ بخشی از روایت خانواده دربارهٔ مواجهه با فقدان فرزندشان.

ماه‌ها بعد، خانوادهٔ امیرعلی خاطرهٔ او را با خانواده‌ای دیگر در میان گذاشتند. گزارش خبرگزاری مهر در ۲۲ مهر ۱۴۰۵ از حضور پدر، مادر و خواهران امیرعلی کمالی در روستای چنار رازباشی خبر داد؛ آنان از میناب برای دیدار با خانوادهٔ شهید امیرعلی فلاح رفته بودند. در مدرسهٔ روستا، مستند «هفت‌سالگی»، به کارگردانی مجتبی حیدری و تولید مرکز مستند سوره، دربارهٔ امیرعلی فلاح نمایش داده شد. حضور خانوادهٔ کمالی در این برنامه، فرصتی برای شنیدن روایت دو خانواده و همراهی در سوگی مشترک فراهم کرد.

پس از نمایش مستند، مادر امیرعلی کمالی از دشواری‌های شناسایی و تحویل پیکر و سه نوبت تشییع سخن گفت. او همچنین از امیدهای خودش برای آیندهٔ پسرش یاد کرد؛ اینکه قرآن بیاموزد، صاحب شغل شود، زندگی‌اش را بسازد و مایهٔ افتخار مادر باشد. اینها آرزوهای مادر برای او بود؛ در کنار آرزوی آتش‌نشانی که از زبان خود امیرعلی در روایت خانواده باقی مانده است. در پایان مراسم نیز از خانواده‌های هر دو کودک تقدیر شد.

یاد امیرعلی در یک برنامهٔ فرهنگی دیگر نیز حضور پیدا کرد. بنا بر خبر نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور در ۱۶ مرداد ۱۴۰۵، خواهرش عارفه کمالی، به نیابت از برادر شهیدش، کتاب «بازی بزرگ» را در گلزار شهدای مدرسهٔ شجره طیبه معرفی کرد. این برنامه بخشی از پویش «تا میناب» بود؛ نمونه‌ای از تلاش خانواده برای زنده نگه‌داشتن نام او در کنار مطالعه و فعالیت فرهنگی.

خاطرهٔ درخواست لباس آتش‌نشانی، بخشی از زندگی امیرعلی را پیش از حادثه پیش چشم می‌آورد. خواندن سرگذشت او یادآور ارزش فرصتی است که هر کودک باید برای رشد، آموختن و رسیدن به آرزوهایش داشته باشد؛ فرصتی که برای امیرعلی ناتمام ماند.

منابع روایت‌ها

منبع : جمع اوری از سطح اینترنت و خانواده

Family tree
مرتضیFather
نامشخصMother
Create a memorial page
Memorial for امیرعلی کمالی | QR LIFE