
به یاد همیشه
همایون بهزادی
۱۴ دی ۱۳۲۰—۲ بهمن ۱۳۹۴
زادگاه: خرمآباد، ایران، محل درگذشت: تهران، ایران
آدرس آرامگاه: قطعه نامآوران، بهشت زهرا، تهران
مرده بدم زنده شدم، گریه بدم خنده شدم
دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم
همایون بهزادی در دوران بازی؛ یونس علیشیری، اطلاعات هفتگی، ۱۵ خرداد ۱۳۴۹. منبع در پایان زندگینامه.
بیوگرافی
این روایت اولشخص، بازنویسی تحریریه بر پایه منابع عمومی است و نقلقول یا نوشته شخصی همایون بهزادی نیست.
از مکتب شاهین تا پیراهن سرخ
فوتبال من با شاهین شکل گرفت؛ باشگاهی که نامش در سرگذشت بسیاری از بازیکنان نسل من دیده میشود. از نوجوانی وارد این مسیر شدم و زیر نظر مربیان آن رشد کردم. در خط حمله بازی میکردم و پرشها و ضربههای سر، بخش شناختهشده بازیام شد؛ همان ویژگیای که لقب «سرطلایی» را برایم به همراه آورد. این لقب بعدها از نام تیمها فراتر رفت و به نشانهای برای یادآوری سبک بازی من تبدیل شد.
پس از شاهین، پیراهن پیکان و پرسپولیس را پوشیدم. پیوستن به پرسپولیس مرا در کنار گروهی از همنسلانم قرار داد که در ساختن هویت فوتبالی این باشگاه نقش داشتند. سالهای بازیام با مسابقات بزرگ باشگاهی و رقابتهای پرتماشاگر تهران همراه بود. در شهرآورد مشهور سال ۱۳۵۲، سه گل از شش گل پرسپولیس را به ثمر رساندم؛ مسابقهای که نتیجهاش در حافظه هواداران ماند و هنوز در روایت تاریخ دو باشگاه به آن رجوع میشود.
روزهای بزرگ با تیم ملی
بخش دیگری از مسیرم با پیراهن ایران نوشته شد. در بازیهای آسیایی ۱۹۶۶ تایلند، همراه تیم ملی مدال نقره گرفتم و دو سال بعد، در جام ملتهای آسیا که در ایران برگزار شد، به قهرمانی رسیدیم. چهار گل در آن دوره زدم و در میان بهترین گلزنان مسابقات قرار گرفتم. این رقابتها فرصتی بود تا توانایی گلزنیام در سطح آسیا دیده شود و نامم با نخستین قهرمانی ایران در جام ملتها پیوند بخورد.
قهرمانی جام ملتهای آسیا در سال ۱۹۷۲ نیز به افتخارات ملی من اضافه شد. در کنار موفقیت باشگاهی، حضور در نسل قهرمان فوتبال ایران بخش اصلی کارنامهام را ساخت. در روای
منبع آرامگاه: تسنیم به نقل از باشگاه پرسپولیس: حضور بر مزار بزرگان در بهشت زهرا.
اعتبار عکس اصلی: یونس علیشیری، مجله اطلاعات هفتگی، شماره ۱۴۸۶، ۱۵ خرداد ۱۳۴۹؛ نسخه آرشیوی در مالکیت عمومی، با کاهش اندازه برای وب. منبع پرتره. کاور: آرشیو کیهان ورزشی، شهریور ۱۳۵۲، مالکیت عمومی؛ منبع تصویر مسابقه.ت این دوران، آنچه بیشتر به یاد مانده گلها و ضربههای سر من است؛ اما این موفقیتها در دل یک تیم و در کنار همبازیانی به دست آمد که هر کدام سهمی در تاریخ آن نسل داشتند. نقره بازیهای آسیایی و دو قهرمانی جام ملتها، سه نقطه روشن این مسیر بودند.
پس از پایان بازی
پس از کنار گذاشتن بازی در سال ۱۹۷۵، از فوتبال جدا نشدم. مربیگری و کار در ردههای پایه راهی بود تا تجربه سالهای حضور در زمین را در اختیار نسلهای بعد بگذارم. سابقه کاپیتانی و مربیگری پرسپولیس و سالها فعالیت در جمع پیشکسوتان، فصل دیگری از زندگی ورزشیام را شکل داد. به مرور، برای هواداران جوانتری که بازیهای مرا ندیده بودند، تصاویر آرشیوی و روایت همبازیان پلی به آن دوران شد.
نام من در فهرست نخستین اعضای تالار مشاهیر فوتبال آسیا در کنار علی دایی و شماری از چهرههای بزرگ قاره قرار گرفت. این انتخاب، جایگاه کارنامهام را فراتر از خاطره باشگاهی نشان میدهد. سالهای پایانی با بیماری قلبی و ریوی همراه بود، اما یاد من تنها به روزهای بیماری محدود نیست: شاهین، پرسپولیس، پیراهن ایران و عنوان سرطلایی، فصلهای اصلی داستانیاند که در حافظه فوتبال باقی مانده است.
جام ملتها و جایگاه یک مهاجم
در جام ملتهای آسیا ۱۹۶۸، چهار بار گل زدم؛ رقابتی که نخستین قهرمانی ایران در آن ثبت شد. پیش از آن نیز تجربه نقره بازیهای آسیایی بانکوک را داشتم. این دو تورنمنت، بخش مهمی از شناختهشدن من بیرون از رقابتهای باشگاهی بودند. توانایی پایاندادن به حمله و ضربه سر، در گزارش کنفدراسیون فوتبال آسیا از کارنامهام برجسته شده است.
پس از پایان دوران بازی، ارتباطم با فوتبال از راه مربیگری و حضور میان پیشکسوتان ادامه یافت. ورود به تالار مشاهیر فوتبال آسیا نیز نشانهای از دیدهشدن همین کارنامه در سطح قاره بود. نام من در کنار نسل قدیمی شاهین و پرسپولیس باقی ماند؛ نسلی که عکسها و گزارش مسابقاتش هنوز برای شناخت سالهای شکلگیری فوتبال باشگاهی ایران به کار میآیند.
منابع
کنفدراسیون فوتبال آسیا: کارنامه و پیام تسلیت
کنفدراسیون فوتبال آسیا: اعضای تالار مشاهیر
صدای آمریکا: مسیر شاهین و پرسپولیس، قهرمانیها و سالهای پایانی
رادیوفردا به نقل از ایرنا: فعالیت در کمیته پیشکسوتان و خبر درگذشت
دانشنامه دانشگستر: معرفی همایون بهزادی
منابع فیلدهای سفارشی
افتخارات ملی و باشگاهی
مشاهده منبع 1 · مشاهده منبع 2
مهارت و میراث سرطلایی
مشاهده منبع 1