
به یاد همیشه
محمود یاوری
؟—۲۰ آبان ۱۳۹۹
زادگاه: اصفهان، ایران، محل درگذشت: اصفهان، ایران
به روز مرگ چو تابوت من روان باشد
گمان مبر که مرا درد این جهان باشد
محمود یاوری در مراسم رونمایی پیراهن تیم ملی، ۲۰۱۴؛ جاوید نیکپور/تسنیم؛ CC BY 4.0. https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Mahmoud_Yavari.jpg
بیوگرافی
این روایت اولشخص، بازنویسی تحریریه بر پایه منابع عمومی است و نقلقول یا نوشته شخصی محمود یاوری نیست.
از شاهین اصفهان تا پاس
فوتبال من از اصفهان و تیم شاهین آغاز شد؛ همان ریشهای که نام سپاهان در ادامه با آن پیوند خورد. بعدتر در پاس تهران بازی کردم و پس از پایان دوران بازی، راه مربیگری را پیش گرفتم. آموزش نزد دتمار کرامر از تجربههای تعیینکننده من بود. در روایت خودم از آن سالها، یادگیری و طی کردن مرحلههای کار، پایهای برای مسئولیتهای بعدی به شمار میآمد. فوتبال برای من شغلی کوتاه نبود؛ دهههای زندگیام را در زمین و کنار خط گذراندم.
تجربه تیم ملی و شش پیروزی
مسئولیت هدایت تیمهای ملی جوانان، امید و بزرگسالان را در دورههای مختلف تجربه کردم. در تیم بزرگسالان، رقابتهای مقدماتی جام ملتهای آسیا ۱۹۸۴ با شش پیروزی در شش مسابقه برایم ثبت شد. با تغییر مدیریت فدراسیون، این دوره پایان یافت و کارنامه آن مقطع با صددرصد پیروزی باقی ماند. این آمار به معنای بیرقیب بودن تمام دوران مربیگری من نیست؛ یادگار مشخص یک دوره کوتاه ملی است.
سالهای طولانی روی نیمکت
در فوتبال باشگاهی، شهرها و هواداران بسیاری را شناختم. سپاهان و ذوبآهن در اصفهان، برق و فجر سپاسی در شیراز، و مجموعههایی چون ابومسلم، راهآهن، شاهین بوشهر، صبا، استیلآذین و مس کرمان از ایستگاههای کار من بودند. در بعضی باشگاهها بیش از یک بار مسئولیت گرفتم. این رفتوآمدها کارنامهای طولانی ساخت؛ رادیوفردا از ۴۴ سال مربیگری و حضور روی نیمکت چهارده تیم یاد کرده است.
نظم، آموزش و خاطره شاگردان
نظم در تمرین از چیزهایی بود که شاگردانم بعدتر درباره من گفتند. در گزارش تسنیم، یکی از شاگردان ششسالهام در سپاهان یادآوری کرد که زودتر از بازیکنان میآمدم و دیرتر میرفتم و به کارهای تیم رسیدگی میکردم. این تصویر، توضیح میدهد چرا لقب «سرهنگ» در روایت فوتبال من ماند. حتی در سنین بالا شوق کار را حفظ کرده بودم. بیماری در سال پایانی و ابتلا به کرونا، این مسیر طولانی را متوقف ک
منابع
کنفدراسیون فوتبال آسیا، مرور کارنامهٔ محمود یاوریرد؛ اما تجربه آموزش، انضباط و حضور پیوسته در فوتبال ایران، میراثی است که همکاران و شاگردانم از آن یاد کردند.
از آموزش مربیگری تا مسئولیت ملی
در کنار تجربه بازی، آموزش مربیگری را جدی دنبال کردم و در دورهای زیر نظر دتمار کرامر آموزش دیدم. فعالیت کنار زمین برای من دورهای کوتاه پس از بازنشستگی نبود؛ گزارشها از دههها کار در باشگاهها و ردههای ملی یاد کردهاند. تیمهای مختلف، از این رو، بخشهای جداگانه یک مسیر طولانی هستند و نباید کارنامهام را تنها با یک نیمکت شناخت.
شش برد در شش دیدار مقدماتی جام ملتهای آسیا ۱۹۸۴، بخش مشخصی از مسئولیت من در تیم ملی بزرگسالان بود. در کنار نتیجهها، روایت شاگردان نیز برای شناخت روش کارم اهمیت دارد. آنان از وقتشناسی و انضباط تمرینی سخن گفتهاند. این توصیفها بر پایه گفته افراد حاضر در تمرین و مسابقه است و با داوری حدسی درباره شخصیت تفاوت دارد؛ همان بخش مستندی که در یادبود یک مربی باید باقی بماند.
منابع
تسنیم: دوران بازی، تیمهای مربیگری و کارنامه ملی
رادیوفردا: ۴۴ سال مربیگری و شش برد ملی
تسنیم: روایت شاگردان از نظم و اخلاق
ایندیپندنت فارسی: آموزش نزد کرامر و اشتیاق به مربیگری
در تاریخ دقیق تولد میان منابع اختلاف وجود دارد؛ این فیلد تا رفع تعارض خالی است. تصویر پرتره: جاوید نیکپور/تسنیم، مراسم رونمایی پیراهن تیم ملی، ۲۰۱۴، CC BY 4.0. شناسنامه تصویر.
منابع فیلدهای سفارشی
دستاورد ملی
مشاهده منبع 1
آموزش، ویژگیهای کاری و میراث
مشاهده منبع 1 · مشاهده منبع 2