
Daima hatırlanacak
زهره شهریاری
26 Nisan 1991—28 Şubat 2026
Doğum yeri: میناب، استان هرمزگان, Vefat yeri: مدرسه شجره طیبه میناب، استان هرمزگان
Mezar yeri adresi: گلزار شهدای میناب, میناب، استان هرمزگان
Mezarımın başından geçerken himmet dile,
çünkü orası dünyanın hür ruhlarına ziyaretgâh olacak.
پرتره شهیده زهره شهریاری؛ منبع: مجموعه مستند میناب
Biyografi
زهره شهریاری در ششم اردیبهشت ۱۳۷۰ در میناب به دنیا آمد. او در خانوادهای با پنج دختر رشد کرد؛ خانهای پر از خاطرات خواهرانه که در آن زهره از کودکی روحیهای حمایتگر، پرکار و مسئولیتپذیر داشت. خواهرش زهرا به یاد میآورد که زهره در بازیهای کودکانه، خودکار را مانند وسیلهای برای دفاع از دیگران همراه خود میگذاشت. بزرگتر که شد، همان حس حمایتگری را در رسیدگی به خانواده و کمک به اطرافیان حفظ کرد. پس از درگذشت پدر در اردیبهشت ۱۴۰۴، بیش از پیش تکیهگاه مادر و خواهرانش بود.
علاقهاش به آموزش، زهره را به حرفه معلمی رساند. به روایت خانواده، کارش را از پیشدبستانی آغاز کرد و پس از دو سال به تدریس پایه دوم دبستان پرداخت. در حدود دوازده تا سیزده سال فعالیت آموزشی، مدرسه شجره طیبه میناب به بخش بزرگی از زندگی او تبدیل شد. دانشآموزانش را با مهر مادرانه دوست داشت، بعد از ساعت کلاس نیز پاسخگوی پرسشهای آنان بود و برای آموزش بهتر تلاش میکرد. یکی از همکارانش گفته است که او مشغول نوشتن کتابی با عنوان «املای خلاق» بود؛ کاری که نشان میداد به آینده یادگیری کودکان فکر میکند.
زهره تنها معلمی دلسوز نبود؛ در خانه نیز دست به کارهای گوناگون میزد. برای خواهرانش خیاطی و گلدوزی میکرد، لباسهای محلی بندری میدوخت و حتی از تعمیرهای ساده خانه و کارهای فنی پرهیز نداشت. اطرافیانش او را خوشرو، بخشنده و اهل حلکردن اختلافها توصیف کردهاند. بسیاری از خاطرات خانوادگی درباره او به کمک بیچشمداشت و دلجویی از دیگران بازمیگردد؛ از مراقبت از مادر در روزهای بیماری تا تلاش برای آشتی دادن دوستان.
حدود یک سال و نیم از ازدواج زهره گذشته بود و در روزهای پایانی زندگیاش ششماهه باردار بود. خودش و همسرش چشمانتظار نخستین فرزندشان بودند؛ پسری که به روایت خانواده میخواستند نامش را «محمد» بگذارند. زهره از مادرشدن شاد بود و آیندهای را تصور میکرد که در کنار همسر و فرزندش، همچنان کنار دانشآموزانش باشد. در گفتوگوهای خانوادگی، عاقبتبهخیری از آرزوهای مهم او بود. شوق پرورش فرزند و ادامه تدریس، دو امیدی بود که فرصت تحقق نیافتند.
در نهم اسفند ۱۴۰۴، هنگام حمله به مدرسه شجره طیبه میناب، زهره همراه شماری از همکاران و دانشآموزانش جان باخت. روایت خانواده و همکاران نشان میدهد که در لحظههای خطر، همچنان نگران کودکان و تماس با والدینشان بود. پیکر او پس از جستوجو شناسایی شد و در گلزار شهدای میناب به خاک سپرده شد. یادش امروز با چهره معلمی گره خورده که آموزش را تنها شغل نمیدانست، بلکه آن را شکلی از عشق و مسئولیت میدید.
منبع : جمعآوری از سطح اینترنت و روایت منتشرشده خانواده (گفتوگوی مادر و خواهران با فاشنیوز، گزارش تسنیم و مجموعه مستند میناب)